PHẬT GIÁO Ở INDONESIA THỜI KỲ VƯƠNG QUỐC SRIVIJAYA (TỪ THẾ KỶ VII ĐẾN XIV)

Nguyễn Thanh Tuấn1,
1 Trường Đại học Khoa học Xã hội và Nhân văn – ĐHQG TP.HCM

Nội dung chính của bài viết

Tóm tắt

Indonesia là một trong những quốc gia đa tôn giáo ở khu vực Đông Nam Á, không có quốc giáo. Hiện tại, Indonesia là quốc gia có dân số theo Islam giáo đông nhất thế giới. Tuy nhiên, trước khi Islam giáo du nhập vào quần đảo Indonesia, Phật giáo đã có mặt trước đó hàng trăm năm và phát triển mạnh mẽ, đặc biệt thời kỳ Srivijaya. Trung tâm Phật giáo thời kỳ Srivijaya nằm ở khu vực Palembang, đảo Sumatra và sau đó lan tỏa ra các khu vực khác, đặc biệt là đảo Java. Do vậy, các di tích Phật giáo tiêu biểu thời kỳ Srivijaya được tìm thấy chủ yếu ở đảo Java và Sumatra. Song song với Phật giáo, Ấn Độ giáo cũng phát triển trên quần đảo Indonesia thời kỳ này và hai tôn giáo này đã tồn tại song song, dung hòa với nhau. Điều này có thể thấy được qua kiến trúc của các ngôi đền cũng như các hiện vật tìm được tại các di tích Phật giáo.

Chi tiết bài viết

Tài liệu tham khảo

Ayu Ratna Pertiwi, Hardiyati & Yosafat Winarto (2019). Evolution of Hindu–Buddhist architectural ornaments into Javanese traditional architecture: Case study of Sewu
Temple. Advances in Social Science, Education and Humanities Research, volume
421, 119-129.
Balai Konservasi Borobudur (2016, ngày 21 tháng 7). Candi Mendut. Truy xuất từ https://kebudayaan.kemdikbud.go.id/bkborobudur/candi-mendut/.
Bhagavant (2011, ngày 14 tháng 12). BPS: Jumlah Buddhis di Indonesia Meningkat. Truy xuất từ https://berita.bhagavant.com/2011/12/14/bps-jumlah-buddhis-di-indonesia- meningkat.html.
Colin Brown (2003). A short history of Indonesia: A unlikely nation?. Allen & Unwin.
Dinas Pariwisata Kabupaten Padang Lawas Utara (2017). Kebudayaan dan pariwisata Padang Lawas Utara. Truy xuất từ https://padanglawasutarakab.go.id/read/16/ kebudayaan-dan-pariwisata-padang-lawas-utara.
Dumarçay, Jacques (1978). Borobudur. Oxford University Press.
Edi Sedyawati dkk. (2014). Candi Indonesia: Seri Sumatera, Kalimantan, Bali, dan
Sumbawa. Jakarta: Kementerian Pendidikan dan Kebudayaan.
Hasnur Irwansyah (2017). Upacara Waisak di candi Muara Takus (Studi terhadap komunitas Buddha dalam melaksanakan upacara Waisak 2016). Riau: Universitas
Islam Negeri Sultan Syarif Kasim Riau.
I Waya Badrika (2000). Sejarah Nasional Indonesia dan Umum. Jakarta: Erlangga.
Idris, Muhamad, dkk. (2015). Modul Praktek Mata Kuliah Sejarah Indonesia 1.
Palembang: Universitas PGRI Palembang. 11. Kasmirudin (2020, ngày 22 tháng 01). Sejarah Berdirinya Candi Borobudur. Truy xất từ https://babelreview.co.id/sejarah-berdirinya-candi-borobudur Kiki Muhamad Hakiki (2011). Politik identitas agama lokal (Studi kasus aliran kebatinan).
Analisis, Volume XI, Nomor 1, Juni 2011, 159-174.
Munoz & Paul Michel (2006). Early Kingdoms of the Indonesian Archipelago and the
Malay Peninsula. Editions Didier Millet.
Ngô Văn Doanh (2009). Mandala Srivijaya. Tạp chí Nghiên cứu Đông Nam Á 2/2009, 3- 14.
Nguyễn Thanh Tuấn (2016). Vai trò của Islam giáo trong văn hóa nghệ thuật của người
Java ở Indonesia. Luận án tiến sĩ văn hóa học Trường ĐH KHXH&NV, ĐHQG TP.HCM.
Nur Fitriyana (2016). Sejarah singkat masuk dan berkembangnya Agama Budha di
Sumatera Selatan. Jurnal Ilmu Agama: Mengkaji Doktrin, Pemikiran, dan Fenomena Agama Vol. 16 No. 1 (2016), 15-31.
Nursia Kelara (2020, ngày 23 tháng 9). Sejarah kerajaan di pulau Sumatera [bài viết trên blog]. Truy xuất từ https://karyasosialmasyarakat.home.blog/2020/09/23/sejarah- kerajaan-di-pulau-sumatera/.
Pasbana (2018, ngày 26 tháng 8). Candi Pulau Sawah, Bukti peninggalan Budha di
Dharmasraya. Truy xuất từ https://www.pasbana.com/2018/08/candi-pulau-sawah- bukti-peninggalan.html.
R. Soekmono & Gerard Bolla (1976). Chandi Borobudur: A Monument of Mankind.
Unesco Press.
R. Soekmono (1995). The Javanese Candi: function and meaning. BRILL.
Rita Margaretha Setianingsih (2014). Siwa Tandawa di Padanglawas. Bas Vol.17
No.1/2014, 20-38.
Samnakngān Phatthanā Thēknōlōyī ʻAwakāt læ Phūmisārasonthēt và các tác giả (2016).
India-Asean archaeological atlas from satellite data “connectivity of regional culture: finite routes & infinite values”. Bangkok: Geo-Informatics and Space
Technology Development Agency Ministry of Science and Technology.
Saptika (2011). Kerajaan-kerajaan Hindu-Budha di Indonesia. Jakarta: Alfabeta.
Satyawati Suleiman (1977). The archaeological and history of West Sumatra - Bulletin of the Research Centre of Archaeologt of Indonesia 12. Jakarta: Pusat Penelitian
Purbakala dan Peninggalan Nasional, Departemen P & K.
Sri Wahyu Sarjanawati (2010). Arca Dwarapala pada Candi-Candi Buddha di Jawa
Tengah. Paramita Vol. 20 No. 2 - Juli 2010, 158-168.
T.M. Rita Istari (2015). Ragam hias candi-candi di Jawa – Motif dan maknanya.
Yogyakarta: Kepel Press.
Tri Windari Putri (2020, ngày 23 tháng 9). Arsitektur Candi Sewu. Truy xuất từ http://kebudayaan.kemdikbud.go.id/bpcbjateng/arsitektur-candi-sewu/.
Tusriyanto (2015). Ilmu Pengetahuan Sosial 2. Lampung: Stain Jurai Siwo Metro.
Vân Tuyền (2017, ngày 23 tháng 3). Indonesia: Cổ tự Muaro Jambi di tích thời vương
quốc Srivijaya. Truy xuất từ https://phatgiao.org.vn/indonesia-co-tu-muaro-jambi-di- tich-thoi-vuong-quoc-srivijaya-d26241.html.
Viva Budy Kusnandar (2021, ngày 22 tháng 10). Jumlah Pemeluk Agama Buddha
Indonesia Masuk Peringkat 20 Terbesar di Dunia pada 2020. Truy xuất từ
https://databoks.katadata.co.id/datapublish/2021/10/22/jumlah-pemeluk-agama- buddha-indonesiamasuk-peringkat-20-terbesar-di-dunia-pada-2020.
Wolters, O.W. (1970). The Fall of Srivijaya in Malay History. Kuala
Lumpur: Oxford University Press.
Yuni Sare & P. Citra (2008). Antropologi SMA/MA Kls XII (Diknas). Bandung: PT.
Grasindo